سلام.

این حرف که حتی یک نفر هم موافق دولت پیدا نمیشه یک حرف کاملاً سیاه انگاری است.و فکر نکنم هیچ فرد روشن فکری این حرف را تأیید کند.

در ضمن من اولین حامی این دولت هستم.پس حداقل یک نفر پیدا شد.

در مورد هیچ کاریش درست نیست یک سیاه انگاری دیگر.من نمی دانم چرا مردم وقتی یک کار را بد می دانند آن را به تمامی کارها تعمیم می دهند.مثل اینکه فردی از خارج وارد کشور شود و اولین نفری که دید او را مسخره کند.آیا می توان نتیجه گرفت که تمامی ایرانیان آن فرد را مسخره می کنند؟؟؟؟

مگر بقیه کاندیدا ها شعار نمی دادند؟؟؟؟؟؟؟راستی این را بدان که بیشتر از آن شعارها حرفهای بی خودی مانند"اگر احمدی نژاد بیاد اسم سمند رو می کنه ذوالجلال یا از ورود گردشگران خارجی به کشور جلوگیری می کنه یا جلوی سرمایه گذادی خارجیها رو می گیره" در بین مردم می چرخید.

راستی نباید فقط به علت اینکه افرادی در شهرستانها زندگی می کنند آنها را ساده لوح دانست. و هر کس در تهران زندگی می کند را روشن فکر.

در مورد طرح سهمیه بندی نمی دانم از کجا می گویید که از روی عقل نبوده؟؟؟؟؟؟؟؟؟آیا مطالب من در این مورد را خواندید؟کاش دلایل این مخالفتها را نیز می فرمودید.

این دیگر شاهکار است. چون بیشتر از مردم بنزین می گیرند به حرفها گوش نکردند!!!!!!!!

درست که خشونت راه مقابله نیست.ولی مگر با تمام افراد با خشونت رفتار شده است؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟و این را هم بگویم که باید یک جا برای مدتی مقابله کرد و جلوی جوانها سرعت گیر گذاشت.نمی شود آنها را همین گونه ول گذاشت که پس از مدتی ببینیم که از فرهنگ ایرانی چیزی باقی نمانده است.و این مقابله لازم است چون اگر چند سال دیگر بگذرد دیگر اینگونه هم نمی توان جلوی این کارها را گرفت.

درست که انسان به طرف چیزی می رود که منعش کرده باشند ولی به این دلیل که نمی شود دست روی دست گذاشت.چطور است اصلاً کاباره هم راه بیاندازیم و همه چیز در اختیار عده ای از جوانان قرار بدهیم.دادن آزادی فرایندی است که باید سالها طول بکشد تا مردم کم کم عادت کنند.همانطور که از ابتدای انقلاب تا کنون به تدریج آزادی هایی اده شده است.ولی یک دفعه در دوران آقای خاتمی به گمانم آزادی زیادی به جوانان داده شد.و همین آزادی یک جا و زیادی باعث بوجود آمدن ناهنجاریهای بسیار زیادی شد.اگر همین چیزی که از آن به عنوان آزادی نام می برند را بصورت کم کم وارد جامعه می کردند این مشکلات پیش نمی آمد.

درست. ولی مشکل از آن جایی است که از ابتدا که به جوانان آزادی بیش از حد دادیم باید فکر اینجا را هم می کردیم.ولی حالا که این فکرها را آن زمان نکردیم باید جورش را هم بکشیم. که همین مشکلات است.

این را هم بگوبم که من برای به اینجا رسیدن خیلی فکر کردم چون در اطرافم همه همینطور سیاه انگاری می کردند.و شاید در تمام آشنایان و دوستان من تنها فردی باشم که کمی بیشتر از بقال سر کوچه به مسائل فکر می کنم.